dripling

beşiktaş fatih tekke’yi kadrosuna kattı bildiğiniz üzere. haftalarca robinho ve adebayor isimleri dolandı piyasada. transferin bitimine 1 gün kala robinho milan’a atınca imzayı, beşiktaş da yerli forvete yönelmiş olsa gerek. aslında, bu robinho hususunda serdal adalı’nın ‘o defteri çoktan kapattık’ mealinde demeci de vardı. gene de beşiktaş taraftarı, yaratılan ortamda büyük bir azimle bekledi robinho’yu.. olmadı. fazla üzerinde durmaya lüzum yok. artık fatih tekke ile doldurdular forvetteki boşluğu.

fatih trabzonspor’un yetiştirdiği, camia olarak öz evlat muamelesi yaptığı bir topçudur. bir çok kişi, onun türkiye’de trabzon’dan başka kulüpte oynamak istemediğini düşünüyordu ve bu nedenle beşiktaş’a geçmesi, şaşırtıcı oldu. fakat, tekke iyi ya da kötü transferdiri tartışmadan, söylediklerini aktarmak isterim;

”ben trabzonspor’luyum ama bu formayı giydiğim müddetçe, takımıma katkıda bulunmak için bana yakışanı yapacağım.”

çok şık bir açıklama olmuş. yani, mevzu fatih’in trabzonspor’lu olması, bunu dile getirmesi değil. beşiktaş’a imza atmışken, çokça gördüğümüz dümenciler gibi doğuştan buralıyım ayağına yatmıyor. zaten bunu da bile bile fatih’le anlaşmış bjk yönetimi. söylemesinde herhangi bir mahsur görmüyorum ben. herkes onun yıllardır trabzon’lu olduğunu bilse de, 2bu konuda yorum yapmak istemiyorum, şu an beşiktaş’tayım ve bu formadan başka bir şey düşünmüyorum’ gibi bir şeyler de söyleyebilirdi.. bir de 61 numara boş olmasına rağmen, 33 giyecekmiş tekke. bu açıklamadan sonra üzerine 61 giyip, olayın belli kesim tarafından çarpıtılmasına da  yol açabilirdi. bu da güzel bir hareket olmuş. fatih, iyi adamdır, kötüdür bilemem. karakterini de yargılayamam tanımayan birisi olarak. fakat, yalanlar ve yalancıların içerisinde yaşadığımız şu futbol ortamında böylesi dürüst açıklamarıyla, benim takdirimi kazandı..

dün bizi kahreden galatasaray yüzünden, trabzon’un karakterli futbolunu, beşiktaş’ın tur atlamasını ve fenerbahçe’nin bize öykünen halini atlamak olmaz. trabzonspor ile başlayalım. eminim onlar gibi bir futbol ortaya koyduktan sonra, avrupa’dan elenmek hiç bir insan evladına dokunmaz. verdikleri emeğe, ortaya koydukları mücadeleye üzülürsün ama, ayakta alkışlarsın aynı zamanda. geleceğine dair de umutlanırsın. daha önce trabzon ile ilgili yazdığım gibi, dün izlediğim kadarıyla futboluyla taraftarlarını mutlu eden bir takım vardı. 2. yarının büyük kısmını ve yedikleri golleri göremedim. fakat ilk yarıda belli zamanlarda oynadıkları top övgüyü hakeder cinstendi. şenol güneş’in, orta alandaki oyuncularını üst seviyede performans verecekleri şekilde kullanabilmesi, etkileyici. colman bir maestro gibi yönetti trabzon’u. ceyhun nazar değmiş gibi dursa da, kalitesini belli etti. selçuk da, rakip takımların aynı bölgede oynayan oyuncularından çok daha yetenekli olduğunu ispatladı gene. sanırım yattara, yerini alanzinho’ya bıraktı 2. devrenin başında. ondan pek verim alamadılar. savunmada glowacki’nin olmaması da dezavantajdı. neticede, sonuna kadar kovalayarak, liverpool gibi bir takıma elend,ler. bugün bir trabzonspor’lunun hiç karamsarlığa düşmesine gerek yok. ligde önemli işler yapacaklardır..

fenerbahçe’nin de gidişatı hiç iyi değil. yönetim beceriksizlikleri onlarda da hat safhada. takım içerisinde denge kuramamış durumdalar. dışarıdan bakan birisi olarak gördüğüm, sağlıklı br takım kuramadıkları yönünde. ciddi bir taraftar desteğini arkalarına almışken turu koparacak hamleyi yapamamaları çok kötü. savunmada büyük problemler var. bilica gibi orta düzey bir adam, sakatlığına rağmen maça yetiştirilmeye çalışılıyorsa, o iş yaş demektir zaten. çok daha geniş bir rotasyon imkanı olmalıydı aykut’un. aziz yıldırım’ın, aykut kocaman’ı da harcaması ihtimali, hiç iç açıcı değil. cezayı teknik adamlara kesen başkan modelinin yılmaz savunucularındandır o da. ne yaptığı, nereye varmak istediği hakkında bir fikrim yok..

beşiktaş, avrupa ligi’ne devam eden tek türk takımı olarak kaldı. rahat bir galibiyetle döndüler helsinki’den. quaresma ve guti’nin gol atmasından güzel ne olabilir diye sorsan beşiktaş’lılara maçtan önce, cevapları ‘bir de necip’in gol atması’ olurdu. necip inanıyorum ki, çok daha güzel yerlere gelecek. türkiye’de az rastlanır bir futbol yapısı var. kendisine güveni, teknik seviyesi, saha görüşü ve sahadaki duruşu itibariyle büyük kazanç. hem beşiktaş’ın hem de milli takımımızın böylesine değerli bir genci harcamaması gerekiyor artık. çok yetenekli çocuklar heba oldu. hemen zirveye çıkarttık, sonra dibi gösterdik. yapmamak gerek. sabredilmeli ve kendisini geliştirmesine imkan tanınmalı. yineliyorum, bu yılın türk futbolu adına en büyük kazancı necip uysal olabilir..

türk futbolu için şu sıralar beklenen gün perşembe. 4 türk takımı farklı duygular ve alakasız konumlarda sahaya çıkacak olsalar da, aynı gün, talihlerini değiştirmek için çabalayacaklar. galatasaray, çok kötü gittiği bir dönemi, bir galibiyetle biraz da olsun bastırmak isteyecektir. fenerbahçe de sallantı yaşadığı bir süreçten geçerken, avrupa’dan erken elenme niyetinde değil. taraftarlarına bir armağan verme peşindeler. trabzon ise bambaşka bir noktada. liverpool gibi bir markayı saf dışı bırakarak, her şeyin iyi gittiği ortamda, maksimumu görmek istiyorlar. beşiktaş var bir de. onlar oldukça rahatlar. tura en yakın temsilcimiz şu anda. deplasmanda turu alacaklardır. bir kaç kelam etmeden önce, tüm takımların turu geçtiği bir sonu ümit ettiğimizi belirtelim…

ilk olarak trabzon ile başlamak istiyorum. lige, çok olumlu bir başlangıç yaptılar. aslında bu olumlu hava, şenol güneş geçtiğimiz yıl takımın başına geçtiğinde oluşmaya başlamıştı. bugüne kadar da çok zekice şekillendirdiler. şu anda trabzon şehri ve camiası, takımına inanan, güvenen ve negatif bir sonuç alsa dahi sahip çıkacak pozisyonda. o, ne yaptığını kendisi de bilmeyen takım profilinden bugünlere gelmek kolay değil. yurt dışında kalitesine, kalite katan ve trabzon’un çıkışında büyük payı olan şenol hocaya alkışları göndermek gerek. zira, onun himayesi altında kendisine çeki düzen verdi bu camia. yoksa çok zordu işler..

neyse, biz bugününe bakalım trabzon’un. takım kaleden forvete kadar, birbiriyle uyumlu gözüküyor. eksik parçalara güzel yamalar gelmiş. defansta glowacki hamlesi, forvette ise yeni transfer gözüyle baktığım teofilo kazancı çok başarılı. orta alanda ceyhun-selçuk ikilisi günden güne, büyümeye devam ediyorlar. colman ve cale de iyice şehre ve takıma alışmış durumdalar. bir de yattara’ya futbol oynama aşkı gelince, değmeyin trabzon’luların keyfine. orta sahayı çok iyi kapatmalarının yanında, hızlı da çıkabiliyorlar ve kanatlardan çizgiye inebilmeleri ciddi bir avantaj. bu noktada, kanatları serkan-yattara ve cale-colman şekline büründüren şenol güneş’in müdahalesi önemli. benim tek soru işaretim, alanzinho konusunda. böyle, sistemli bir şekilde sahaya yayılan bir takımla, bu tarz bireysel takılan bir adam pek yan yana olamıyor. yattara’yı çok güzel törpülediler. kaptanlık, 61 numara derken, adam camilere klima taktıran hayırsever noktasına geldi..

ilk maçı izleme fırsatım olmadı. bu yüzden genel, beklentiye dayalı bir kaç kelam ediyim. seyirciyle beraber, havaya girip, aceleyle erken gol için saldırmadığı sürece trabzon liverpool’u hapseder. bu tür maçlarda, rakibi baskı altına almaya çalışmak, genelde takımın bilincini kaybetmesi sonucunu doğurur. 1-0′ı unutup maça çıkmalı trabzon. şenol güneş’in bu tembihi mutlaka yapacağını düşünüyorum. ilk önce oyunu kontrol altına almak, ardından rakip sahaya yerleşmek ve sonrasında, yetenekli oyuncularını ön plana çıkartmak. sistematik bir biçimde ilerlemeli trabzonspor. ümit ediyorum ki, bu işleri yapabilecek düzeeyde olan trabzon aklı selim bir maç çıkartacaktır…

gelelim galatasaray’a. açıkça, hiç iyi bir takım izlenimi vermiyorlar. iyiden iyiye, güvenini kaybetmiş durumdayız. dışarıdan istediği kadar öyle gözüksün, umurumda olmaz fakat, topçuların kendisine olan güvenlerini kaybettikleri o kadar açık ki, insan üzülüyor.. bu işte son nokta rijkaard’a güvenin ve saygının kaybolmasıdır. öyle bir duruma ihtimal veremiyorum ben.. lyviv maçında alınacak iyi bir sonuca o kadar ihtiyacı var ki camianın, çölde su bulmuş kadar rahatlayacağız. basınından taraftarına, yöneticisinden ailesine herkes şu an topçuların üzerinde baskı yaratmış durumda. bundan eminim. en azından bu baskıdan biraz olsun sıyrılmak adına önemli bu maç. sami yen’de ne idüğü belirsiz futbolun zirvesini görmüştük ilk yarıda. ikinci yarıda da kaos futboluyla kurtarmıştık beraberliği. şu ortamda, iyi futbol falan beklenmemeli. kewell ve elano’nun da götürülmediği gerçeği varken, yalnızca galibiyete giden yol aranmalı.

beşiktaş, helsinki karşısında galibiyete ulaşmıştı. bu anlamda diğerlerinden farklı bir durumda çıkacaklar rövanşa da. muhtemelen, turistik bir gezi olur beşiktaş’ınki. fazla analize falan girmeye de gerek yok. ibb önünde savunmada zaafları ön plana çıksa da helsinki karşısında daha baskın bir futbol izleteceklerdir bizlere. quaresma ve guti’den sonra, bir türlü gelmeyen robinho umarım sorun yaratmaz. çünkü fazlasıyla beklentilerini yukarı çekmiş izlenimi yaratıyor beşiktaş taraftarları…

son temsilcimiz fenerbahçe.. deplasmanda alınan 1-0′lık mağlubiyet var. yine izleyemediğim bir maçtı o. fakat özetler ve yorumlardan çıkarttığım sonuç, bu skorun bir şans olduğu yönünde. şans derken, daha farklı bir sonuç da çıkabilirdi anlamında. fener de aynı g.saray gibi turu geçip, düzlüğe çıkma amacında. üst üste gelen sıkıntılı sonuçlar ve ardından nispeten iyi bir oyundan sonra gelen bir mağlubiyet. aykut kocaman’ın şüphesiz ki, daha, uzun bir yolu var gitmesi gereken. yalnız, o yolun başında iyi bir intiba bırakmalı ki, ilk takıldıklarında fatura ona kesilmesin. şu an taraftarlar ona güveniyor anladığım kadarıyla. bu güveni boşa çıkartmamalı. trabzon maçındaki alex ve stoch tercihleri, ciddi soru işareti yarattı. bahane olarak da paok maçı için dinlendirdiğini göstermesi, alakasız oldu çok. alex gibi yaratıcı bir oyuncuyu muhakkak 11′de başlatmalıydı.velhasılı, trabzon maçı geride kaldı. önlerinde paok gibi ciddi bir sınav var. 1-0 da öyle düyük dezavantaj içeren bir skor değil. yabancı sınırlaması da olmadığından, tüm yaratıcı oyuncular sahada yer alacaktır. bu da, arkayı iyi müdafa etmek gerektiğini gösteriyor. zaten en önemli problemi de bu fener takımının. genç kaleci mert oynayacak sanırım. umarım onun da fenerbahçe kariyerini etkileyecek hataları olmaz… başta dediğim gibi 4 takımımızın da turu geçtiği bir senaryo oldukça hoş gözüküyor. umudumuz bu yönde.

bundesliga’nın da dün akşamki bayern-wolfsburg maçı ile başlamasıyla, avrupa’da futbol iyice kıvama gelmiş durumda. spor toto süper lig ve bank asya 1. lig’de de futbol keyfi başladı. öyleyse, tv’de bugünün programına bir bakalım;

16.30 hoffenheim – werder bremen (trt3)

17.00 arsenal – blackpool (spormax)

19.15 wigan – chelsea (spormax)

21.00 antalyaspor – sivasspor (digi 205)

21.00 beşiktaş – istanbul belediye (lig tv)

21.00 samsunspor – akhisar belediye (trt3)

21.30 barcelona – sevilla (ntvspor)

22.00 auxerre – valenciennes (kanal a)

premier league’de 2. hafta, 6 maçla birden start alıyor, spormax arsenal – blackpool’u seçmiş. güzel de yapmış. arsenal’imizin emirates’de ağırlayacağı ligin yeni takımı blackpool geçen hafta wigan’a deplasmanda 4 tane sallamıştı. ciddi bir sınav olacak bu yönden. wenger kadroyu pek değiştirmeyecektir.. yine premier league’den güzel bir başka maç da tv’de olacak bugün; wigan – chelsea. blackpool’dan 4 yiyen wigan, açılışı wba önünde 6 golle yapan son şampiyonu ağırlıyor. işleri hiç kolay olmayacaktır. hatırlatalım, drogba azmanı sezona 3 golle başladı.. saat 9′daki beşiktaş – ibb maçı daha şimdiden tempolu ve zevkli geçecek gibi gözüküyor. farklı bir havaya bürünen beşiktaş, mutlaka baskı kurmak isteyecektir. fakat, abdullah avcı’nın takımı da ligin son bir kaç yılda, en iyi organize kapanan ve hızlı çıkan ekiplerinden. güzel maç olur.. bu maçı kaçıranlar ya da barcelona fanatikleri için de 9 buçukta ntvspor uygun.. süper kupa’nın rövanş maçında sevilla ile oynayacaklar. ilk maçta ibra’nın golüyle öne geçse de 3 – 1 mağlup ayrılmıştı sahadan barça. çok zevkli bir maç olacağını tahmin etmek güç olmasa gerek.

bundan tam 1 ay önce, dünya kupası finali yazarak ara vermişiz bloga. bir sürü sebepten, yeni yazı girme fırsatı da olmadı. bugün, liglerin başladığı tarihte uzun süre sonra bir yazı yazıyorum. e, konu da haliyle süper lig takımları ve şu ana kadar oynanan karşılaşmalar olacak.

beşiktaş ile başlayalım. geçen yıl, iki kupa apoletiyle sahalara çıkmasına rağmen, bir türlü net bir kadroyla mücadele edememişti bjk. hemen her maç, savunma hattı, önlerindeki orta alan oyuncuları ve kanat adamları değişiyordu. doğru bir rotasyon oluşmamıştı, kısacası. mustafa hoca’nın da sağlık durumuyla ilintili olarak takıma tam anlamıyla yoğunlaşamadığı konuşuldu sık sık. neticede, 3 rakibinin de arkasında noktaladı ligi beşiktaş. yıldırım demirören, taraftarın her manada ona olan sevgi ve özellikle saygısını yitirme durumuna geldi. ve bu noktada, bu sezon adına yapılacak hamleler hayati önem taşıyordu artık. ilk adım mustafa denizli ile yolların ayrılması olarak atıldı. ardından schuster açıklandı. kaldı ki, o dönem mustafa hoca ile yollar ayrılmamışken, başka isimlerle görüşüldüğü ve bu görüşmelerin etik açıdan doğru olup olmadığı, haber gündemlerini meşgul etmişti uzun süre. tüm bu sürecin arkasından, böyle kudretli bir teknik adamın önüne sunulacak kadronun daha güçlü olması gerektiğini düşünmüş olacak ki, iki yıldız oyuncu quaresma ve guti’yi de getirdi bjk yönetimi. takip ettiğim kadarıyla, serdar adalı ismi bu mevzularda ön planda yer aldı.

net bir yabancı oyuncu bolluğu yaşayan beşiktaş’ın, yerli konusunda çokça soru işareti barındırdığını hiç tartışmam. – yazının bundan sonraki kısmı biraz genel, biraz da beşiktaş – buca maçı özelinde olacak, dikkat çekeyim. – bir kere savunmanın ortasına iyi bir türk oyuncu gerekiyor. elbette, gökhan zan’ı hemen hiçbir beşiktaş’lı sevmiyordur fakat kalsaydı, sakatlık yaşamadığı sürece iyi bir alternatif olurdu bölgesinde. tabi çok geç. şu an için yapılmsı gereken ersan gülüm’ü, rotasyona dahil edebilmektir. bunu yanında, sağ arkada da toraman düşünülmeyeceğine göre, erhan ve ekrem seçenekleri ön plana çıkıyor. önlerinde quaresma ve nihat tarzında hücumcu oyuncular olması sebebiyle, erhan ve ekrem’in göze batmayacağı düşünülebilir. yine de, beşiktaş takımı kanattan daha fazla bindirme yapabilmeli. orta sahaya bakınca, guti-necip-ernst gibi, şahane ve birbirini tam olarak tamamlayan bir üçlü görebiliyoruz. onların da yedekleri kaliteli olmak zorunda. tabata, delgado falan iyi hoş da, yabancı sınırı diye bir şey var. mutlaka yeterli yerli oyuncular bulundurmalı beşiktaş. forvete hiç girmeyeceğim, iyi bir forvet şart oğlu şart bu takıma!

buca maçında, dışarıdan birisi olarak gördüğüm, beşiktaş’ın, şu an için yolun çok başında olduğudur. yepyeni bir hoca, iki yeni dünya starı. ve beklenen dünyaca ünlü bir forvet daha. bu işi, takım olabildiği taktirde kotaracağının farkına varabildiği sürece, önü açık olacaktır beşiktaş’ın. yalnız, quaresma’nın ya da guti’nin beşiktaş’ı olmayı seçerlerse, hiç de kolay olmaz bu işler. bir diğer güvence de tabi, teknik direktör’ün schuster gibi zeki ve en az yıdız futbolcular kadar ünlü birisi olması. açıkça, benim fikrim; bjk şu an bir yol ayrımında. ya doğruyu seçecekler ve sonuç güzel olacak, ya da ellerindeki fırsatı tepecekler ve biraz daha bekleyecekler istikrarlı bir yapı için. en son olarak; sabır şart böyle yeniden kurulan takımlar için. direkt yoldan gelmiyor malesef şampiyonluklar, kupalar..

fenerbahçe ve beşiktaş, kadıköy’de kendileri adına belki de sezonun kırılma maçına çıkarken, lider bursa ve takipçi konumuna düşen galatasaray’ın da 90 dakikalığına gözü kulağı şükrü saraçoğlu’ndaydı. fenerbahçe’nin galip gelmesi, bursa’yı, sami yen deplasmanı öncesi sıkıntıya sokmak için yeter de artar nitelikte önem taşıyordu. beşiktaş ise ilk 2 şansını devam ettirmek için çıktı sahaya. ibrahim’in önüne ismail eklemesi, toraman’ı defansın önüne kaydırıp, ibrahim kaş’la sağ tarafı sağlamlaştırma fikri, derbi deplasmanı için pek yadırganmayabilir. fakat, ilk dakikada gelen fenerbahçe golü, denizli’nin düşüncelerini sekteye uğrattı. gol atması gereken taraf konumuna düşmek, ve hatta henüz maçın başında bu durumda kalmak beşiktaşı ne yapacağını bilmez bir hale soktu. bu şok dakikalarında, fenerbahçe bir – iki pozisyon daha yakaladı fakat değerlendiremedi ve maçı erkenden koparma şansını tepmiş oldu. ilk yarı yavaş yavaş düşen tempoyla noktalandı.

ikinci yarı toraman’ı tekrar sağ kanada atan denizli, ortaya inceman’ı aldı ve ernst’ten hücum performansı beklemeyi sürdürdü. bu noktada, tello ve ernst’in gerekli sorumluluğu alamadıklarını söylemek gerekiyor. penaltı pozisyonuna kadar, 6 – 7 dakikalık bir toparlanma süreci geçirdi bjk takımı. bu arada, lugano’nun ceza sahasında elle oynamasını kaçırdı hekem göçek. ardından, fenarbahçe’lileri isyan ettirdiğini düşündüğüm bilica, hiç gereği yokken uğur inceman’a uçarak dalınca, penaltıyı çaldı hakem. hemen ardından; arkeolog edasıyla, ‘toprak kazı işi’ne girdi brezilyalı. şaşırttı mı? tabi ki onu tanıyanları şaşırtmadı.  o bi’ kenara, itici davranışlarıyla, tüm rakiplere antipatik gelmeyi başarsa da; inkar edemeyiz, volkan demirel ligin en iyi kalecisi konumunda şu an. bobo tam köşeye vuramamış olabilir, fakat her kalecinin çıkaramayacağı türden bir topu çeldi volkan. maçın kırılma anı da bu oldu. beşiktaş iyice düştü oyundan ve bi’ şekilde 1 – 0 sonuçlandı müsabaka. fenerbahçe gol yememe ritüeline devam etti böylece.

ligin zirvesi iyice ilginçleşti şu sonuçla. bursa lider ve 65 puanda. ikinci sırada fenerbahçe 64 puan, arkasında galatasaray 60 puanda. beşiktaş ise 57′de kaldı ve üst sıralarla arası iyice açılmış gözüküyor. fenerbahçe’nin bu maçı kazandıktan sonra en büyük kozu, bir üstündeki ve bir altındaki takımların birbiriyle oynayacak olmasıdır. haftaya, olası bir bursa galibiyeti, ilk iki şansını ziyadesiyle arttırır fenerbahçe’nin. galatasaray’ın 3 puanı almasıysa, 3 hafta kala liderlik koltuğuna oturtabilir onları. tabi bu olasılıkların hayata geçmesi, fener’in, paşa deplasmanından galip dönmesine bağlı. hülasa, avantaj şu an fenerbahçe’den yana gözüküyor. futbolun güzelliğinin, kestirilemez olmasından geldiğini kabul ediyoruz fakat tecrübe ve istek de çok işe yarar bu dönemlerde.

bursaspor’un bu çıkışını sürdürüp sürdüremeyeceğini önemsiyorum ben açıkçası. sivas’ın yaşadıklarını tekrar etmesinler istiyor insan. ertuğrul sağlam, ayakları yere basan bir takım yarattı her şeyden önce. ardından, giderek daha fazla benimsediler takım olma olgusunu. şu an ulaştıkları yeri, doyum noktası olarak kabul etmezler ve üstüne koyarak ilerlerlerse, önlerinin açık olduğunu söyleyebiliriz. burada, yönetim kurulunun payına da büyük görevler düşüyor. çok istediği, ‘istanbul geleneğini bozma’ yolunda yürüyecekse bursa, sabırlı olmalı. doğru yoldan, doğru dönemece saptılar. bakalım, ulaşılmak istenene ulaşabilecekler mi?

atletico madrid deplasmanı, ardından inönü ve ali sami yen’de tekrar madrid ekibiyle oynanacak maç. uefa avrupa ligi’nde kuralar çekilip, eşleşmeler belli olduğunda herkesin dikkatini bu zorlu maraton çekmişti. galatasaray’ın 3 maçtan da istediği sonuçlarla ayrılmasının, gelecek adına önemi tartışılmazdı, şüphesiz. ve bu süreç, geçen perşembe, vicente calderon’da başladı. çeşitli koşullar gereği, maça forvetsiz bir dizilişle çıkılıyoru. rakibin baskısını ilerleyen dakikalarda kırmayı başaran galatasaray, ilk dakikalarda duran toptan yediği gole keita’yla cevap vererek, eşitliği sağlamayı başarmıştı. ondan sonraki bölümde de rakibine şans tanımayarak istediği sonucu, gollü bir beraberliği cebine koyup, türkiye’ye döndü.

madrid’de alınan gollü beraberliğin sonrasında, inönü stadında, çıkış maçı arayan bir beşiktaş bekliyordu galatasaray’ı. orta sahasının dirençli oyunculardan oluşması, hücum hattında sıkıntı yaşasa da, bir çok forvet oyuncusuna sahip olması ve en başarılı defans adamı ferrari’nin uzun bir sakatlık döneminin ardından geri dönüyor olması, beşiktaşı ön plana çıkartıyordu. galatasaray ise, elinde bulunan forvetlerinin yokluğunda, 3 gün önce zorlu bir deplasmandan dönmenin verebileceği yorgunluk da hesaba katılınca, biraz arka planda kalıyordu, maç öncesi.

maçın başlangıcında ernst-fink ikilisinin kesici özelliklerini kullanması, galatasaray defansının ileri uç elemanlarıyla anlaşmasını engelledi. orta bölgede topu ne tutabildi galatasaray, ne de arda, caner, keita üçlüsü geriye gelip top alıp, pas yapabildi. böyle olunca, savunma geriye yaslanmak durumunda kaldı ve beşiktaş istediği oyunu oynamak için fırsat yakaladı. bu fırsatı, galatasaray’ın sağ kanadına yüklenerek iyi kullandılar. ibrahim’in ekrem’e verdiği desteğin yarısını keita, uğur’a vermeyince, o bölgede siyah-beyazlıların üstünlüğü kaçınılmaz oldu. nobre, kendisine kıyasla biraz kısa kalan emre ve neill’i 1 veya 2 pozisyonda çok zorladı. fakat bu pozisyonlar dışında, defansın ortasında oynayan ikilinin başarılı olduğunu söyleyebiliriz. onlara, caner’den aldığı destekle beraber savunmada yine iyi bir maç çıkaran hakan’ı da eklemek lazım. uğur’a karşı, ekrem’in kurduğu üstünlüğü holosko’nun da kendisine kurmasına izin verseydi hakan balta, beşiktaş golü bulabilirdi büyük ihtimalle ilk devre bitmeden. fakat, gol atamadı beşiktaş ve istediklerini sahaya yansıttığı bir dönemi, boş geçmiş oldu böylece.

ligin genelini hatırlatırcasına, gol bulmayı başaramayan beşiktaş, ikinci devrede farklı bir galatasaray’la karşılaştı. ilk devrenin aksine, daha derli toplu gözüken taraf, sarı-kırmızıydı. elano son dönemlerde olduğu gibi, orta alanda kontrolü eline aldı. pas trafiği, düzenli şekilde arttırıldı ve ileri uç elemanları daha iyi yerlerde daha fazla topla buluşmaya başladı. ekrem’li beşiktaş sol kanadı da etkisini yitirince, oyun dengelendi. ve hatta, oyun galatasaray’ın arzuladığı biçimde ilerlemeye başladı. mustafa denizli de, gidişatın iyi olmadığını düşünmüş olacak ki, nobre-holosko ikilisi, yerini bobo-nihat ikilisine bıraktı. hemen ardından, rijkaard da jo’yu sürdü sahaya. bu değişikliklerden sonra; galatasaray, arda’nın da orta sahaya yaklaşmasıyla ileride daha fazla gözükmeye başladı. sonuca ulaşılması da uzun sürmedi. arda’nın attığı golün hemen ardından sakatlanıp oyuna devam edememesi, oyunun geri kalanı ve hatta skor adına çok mühimdi. devam edebilse, ileride jo ve keita’yla yapacağı ver-kaçlarla 2. golün gelmesini sağlayabilirdi. fakat, bu sezon da baş belası haline gelen sakatlık, kendisini hatırlattı gene. beşiktaş bu dakikadan itibaren, toparlanıp yeniden yüklenmeye başladı. rijkaard, elano’yu da aldı oyundan, son dakikalara girilirken. bilmiyorum, sakatlandı mı? eğer herhangi bir problemi yoksa, keşke diyebiliceğimiz bir durum. elano’nun takdire şayan oyununun tam tersine, geldiğinden bu yana oldukça vasat bir performansla oynayan gio dos santos; gereksiz bir faul yaparak, bir nebze de olsa beşiktaş golüne katkıda bulundu. leo’yu da atlamamak lazım. o da saçmaladı golde.

neticede, iki takım da iki farklı devre oynadı ve beraberlik hiç şaşırtıcı durmuyor. beşiktaş taraftarı, bu kadar coşkulu ve istekli başladığı bir maçı kazanamadığı için üzülürken, hiç değilse beraberliği kurtarıp, yarıştan kopmadığına sevinebilir. galatasaray’lılar ise, başlamadan önce 1 puan verseler şöyle bi’ düşüneceği maçtan yenilmeyerek ayrılıyor olmaktan mutluyken, önde götürdüğü derbiyi, kazanamamaktan ötürü üzgün olabilir. böyle ilginçliklerle geride kaldı bu derbi de. şu an için ligden herhangi bir takımın koptuğunu yahut bir takımın büyük avantaj yakaladığını söylemek güç. yalnız, bu maçla birlikte, ligin sonuna etki edebilecek haftalara girmiş bulunuyoruz. bu haftaları, avrupa macerasıyla beraber ilerletmek, en büyük arzumuz tabi.

“içerde denizli- kümedüşen ankara- içerde kasımpaşa” fikstürü beşiktaş için can simidi oldu. ne olup bittiği belli olmayan bir sürece doğru gidilirken hatta o süreç başlamışken, 9 puan üstüste kazanmak, bir nebze de olsa moralini yükseltir bjk camiasının. bu kadar çabuk bir sürede dağılmanın kıyısına nasıl gelindi; bir değerlendirme yapma imkanları olacaktır. ne olursa olsun, geçtiğimiz yılı çifte kupayla kapatan bir takım beşiktaş, bir toparlanma noktası yakalayabilir. önümüzdeki hafta oynayacakları eskişehir maçı, bu açıdan büyük önem taşıyor. seyircisini arkasına aldığında, rakipler için ciddi bir tehlike oluşturuyor sahasında es-es. bu deplasmandan çıkarılacak ve üst üste alınan 9 puana eklenecek 3 puan, beşiktaş’ın çıkışa geçmesi için atılan bir adım olabilir. derbi bir yana, haftaya oldukça mühim bir maç bekliyor bizi eskişehir’de. beşiktaş’ın 3 cezalısına -ki 2’si savunmadan- eskişehir’in hücumu seven, yetenekli oyuncularını da ekleyince, sonucu kestirmek iyice güçleşiyor.

alex’in, fenerbahçe takımının hemen hemen her şeyi olduğunu düşünenlerdenim. bugün antep’te olmayacağını öğrendiğimde, fener’in işinin çok zor olacağını düşündüm. takım halinde iyi kapanan ve ileride bitirici adamlarla sonuca giden bir takım fb. hızlı çıkışlarda, kısa ve çabuk pas trafiği gereken anlarda, duran toplarda en önemli adamı, zekasıyla ön plana çıkan alex oluyor. yani hücumun bir numarası alex fenerbahçe’de. arkadaşlarından yardım aldığı zaman fark oluyor. tek başına maç çevirdiği de var çokça. hal böyleyken, alex’ten yoksun çıktığı bir deplasmanda, guiza ve lugano gibi ilk 11 elemanları da olmayan fb, 9′da 9 yapamadı. 1-0 riskli skor, 2′yi bulamayınca böyle durumlar ortaya çıkabiliyor. kaldı ki, yedikleri 2 gol de rakibin ustalığından kaynaklandı. olağanüstü 2 gol attı j. cesar. ilginç bir detay; antep hiç berabere kalmamış evinde. antalya’da son dakikada 3 puanı almıştı fb, aynı şekilde manisa maçında 94. dakikada galibiyet golünü bulmuşlardı, bu kez ters bir sonuç çıktı ve son dakikada üstelik bir frikik golüyle mağlup oldular. alex olsaydı fenerbahçe kazanırdı diyemem ama alex 1-0′dan sonra, rakibin verdiği açıkları değerlendirip farkı artırma konusunda olumlu işler yapardı kesin. neyse, olasılıklar üzerinde fazla durmayalım, bu sonuçlarla birlikte haftaya oynanacak derbi iyice önem kazandı. fenerbahçe bu mağlubiyetle kendine gelip, haftaya bizim maçta canla başla mücadele ederse hiç şaşırmam, hatta tersi olursa şaşırırım. hafta içi oynanacak avrupa maçında nasıl bir kadro çıkaracak daum, merak ediyorum. rahatça rotasyon uygulanacak bir maç değil. daum’un futbol anlayışını da düşününce oyuncuların yorgun biçimde derbiye çıkma ihtimalleri artıyor.

galatasaray-trabzonspor maçından sonra, erman’dan tut, ömer üründül’üne kadar tüm spor ulemaları ortak noktada buluşacaktır mutlaka. nedir bu ortak yorum? “galatasaray’ın ileri uç elemanları geri koşmuyor”. bu mudur yani galatasaray’ın oyunundan çıkardığınız sonuç. her şeyi geçtim, nerede gördün hemşehrim sen herkesin geride beklediği, bunun yanında 4-5 tane gol atan takım. arda daha tempolu olmalı de, daha hızlı paslaşmalılar de, savunma oyuncuları ağır kalıyor daha uyumlu olmalılar de, hepsini anlarım da; baros’un, elano’nun geriye koşmasını bekleme. o adamın savunma için yapacağı iş, ön alanda pres yapmak. bunu yapmazsa eleştirirsin, ki hep yaptıklarını da iddia etmiyorum. bu maç yapamadı öndekiler mesela belli bir süre pres. orta alanı bırakınca da araya top kaçırdı trabzon. evinde 3 gol yemek hoş bir durum değil tabi. sorunu çözmek adına rijkaard-neeskens ikilisinin uğraş vereceğini umuyorum. bu yılın en güzel yanı da bu zaten. bu ikiliye duyduğumuz güven, çok şeye bedel. atılan gollerin hepsinin sağ taraftan gelişen ataklarla oluşması sürpriz değil elbet. sabri’nin desteğiyle beraber keita, galatasaray’ın hücum gücünün büyük kısmını oluşturuyor. keita hep aynı da, sabri’ye bir iki övgüde bulunmazsak ayıp etmiş oluruz. bana göre hayatının maçını çıkardı. keita’yı tamamladı ve rakibin sol kanat oyuncusunu kapattı. lakin en büyük eksiği istikrar çoğu yerli oyuncu gibi. 3 ay yan gelip yatmayacağını söyleyemeyiz. kewell, hep bizimle kalsın, gerisi önemli değil.

“hiç ciddi bir rakiple oynamadı galatasaray” eleştirilerine çokça şahit olması sebebiyle, hemen her galatasaraylı, beşiktaş maçının öneminin daha da arttığını düşünüyordu. yahut ben öyle tahmin ediyorum. fakat bunun yanlış olduğunu  düşünmek pek mantıksız değil. savunma anlamında bir merak varsa orası ayrı da, bu hücum gücünün türkiye’deki her takıma gol atabileceğini, ve hatta bazılarına karşı, yürüyerek gol bulma olasılığının hayli yüksek olduğunu anlamak hiç zor değildi.

duran top; iyi savunma ya da ciddi rakip tanımaz. ilk dakikada kornerden gelen, arda asistli gol-ki bu korner golleri bu yıl klasikleşme yolunda ilerliyor galatasaray’da- oyunun akibetini değiştirdi. ayhan’ın yokluğunda orta sahada sarp-topal ikilisi yiyecekleri baskıyla beraber top kullanma sıkıntıları yüzünden hata yapabilirlerdi. erken gol, bu dezavantajın işlemesine engel oldu. yine top yapamadı bu ikili fakat skor üstünlüğü elinde olduğu için galatasaray risk almak zorunda kalmadı. denizli ortayı kalabalık tutup, araya top atabilen adamlarla sonuca gitmek istedi fakat, burada da ilk dakikadaki gol engel oldu onlara. fazla açılmadı gs ve hal böyleyken orta sahada denizli’nin beklediği gibi ezici bir üstünlük kuramadı beşiktaş. mustafa sarp’ı her geçen maç üstüne koyarak geliştirdiği futbolu ve bana yaşattığı şaşkınlık sebebiyle tebrik ediyorum. yeteneklerini sonuna kadar kullanıyor ve yürekten oynuyor bu oyunu. o olmasa önemli bir eksiklik yaşanırdı bu yıl galatasaray’ın orta sahasında. ne topal, ne de ayhan onun kadar tempolu oyuncular değil. ayhan demişken ekleyelim, o da büyük kayıptı bu maç için. arda’nın belki yorgun olması nedeniyle yapamadığı orta saha-ileri uç bağlantısını sağlayabilirdi ayhan bugün oynayabilseydi. barış’ın bu konuda yeterli olacağına inanmıyorum ben. diğer bölgelere baktığımızda; orta ikili ve kalecinin sıfır hataya yakın oynadıklarını görüyoruz. hkb savunma anlamında ciddi hatalar yaptı 2. yarı, sabri ise sezon içindeki çıkışını derbiye de yansıtmayı başardı. rijkaard’ın sihri mi diyelim, ne diyelim. kewell, baros formsuz gözükür, çıkar atarlar birer tane. bu  sebeple büyük futbolcu mertebesine erişmişler zaten. kötü oynadığı maçı 2 golle bitirebilen kaç golcü var ki? sol kanatta volkan yaman’dan daha iyi bir alternatif olacağının sinyallerini açıkça verdi caner. hem de çok kısa bir sürede. hakan’dan daha hücumcu bir bek, ön plana dahi çıkabilir ilerleyen zamanda.

rüştü’ye çok isyan ediyordur beşiktaş taraftarı, haklı olarak. lakin, sonuca gidecek futbol oynayıp oynamadıklarını düşünmeleri de gerek. karmakarışık bir dizilişi vardı bugün takımın. yusuf niye sol tarafta oynadı, nihat hangi sebeple tek forvet olarak görev yaptı, ekrem ne diye içeri çekildi vb. sorularla mustafa denizli’den hesap sormak, hakkıdır taraftarların. erken atılan gol yüzünden, biraz yaymasaydı galatasaray, ortada bu kadar rahat olamazdı beşiktaş takımı. onun dışında da bir artısı yok zaten denizli’nin öğrencilerinin. tello ve nobre’nin olmaması önemli dezavantajdı onlar adına. 9 puan geride kalmanın yanında, psikolojik olarak gittikçe kuvvetlenen bir rakibe kaybetmek gardını düşürebilir beşiktaş cephesinin. nasıl bir yol bulacak denizli bu kötü gidişi durdurmak için, merak ediyorum.

beşiktaş’ın gayet istekli bir oyun oynayıp, rakibin direncini bir türlü kıramaması sonucu gol atamadan tamamladığı antep maçıyla başladık süper lig’de haftaya. üçüncü kez sahadan beraberlikle ayrılmış oldu böylece denizli’nin takımı. gol atma konusunda sıkıntıları var, bu belli bir şey fakat yavaş yavaş isteksizlik belirtileri ortaya çıkıyordu. bunu kırdıklarını düşünüyorum ben. kilidi açamayıp sonuca gidememek farklı, hiç bir şey oynamadan, hırssız, arzusuz oynamak farklı. ilerisi için bir umut olabilir bu bjk’a. şampiyonluk yarışından silip atmak, şu an için hiç de mantıklı değil son şampiyonu. zamana ihtiyacı var takımın, bir de tabata’ya verilen 8 milyonun hakkını vermesini bekleyecekler. antep’te geçen yıl ön plana çıkan murat ceylan iyiden iyiye sivrilmeye başladı. oldukça tempolu bir oyuncu, sert şut da çekebiliyor. önü açık ceylan’ın, ibrahim kızıl’ın ellerinde değerinin 2-3 katı bir parayla şekillenebilir geleceği!

fenerbahçe hafta içi maç oynadığı için mi bu kadar düşük tempoda oynadı yoksa manisa mı fenerbahçe’ye orta sahada üstünlük kurdu, çözemedim doğrusu. eğer sion maçı dolayısıyla yaşandıysa bu fiziki düşüş, işleri hiç kolay olmayacaktır. sezonun bütününü düşünürsek, 3′er gün arayla daha ağır maçlar oynayacaklar. böylesine eksikler daha ön plana çıkar oralarda. bu maçta olduğu gibi kazanmak mümkün olmayabilir. alex yine gözükmedi çokça, fakat yine gösterdi klasını. o olmasaydı mümkün değil dönmezdi maç. emre gibi orta sahanın beyni oyun dışıyken hele, çok zordu. kanatlar, bu maça kadar en büyük silah olarak addediliyordu. kazım ve santos çok sönük kaldı bu gece. gökhan’ın kanat bindirmeleri de arandı fazlasıyla. milli maça yetişir umarım gökhan gönül. manisada iyi topçular var. sezer, nizam, simpson, bu maçta oynamasa da isaac. mehmet nas da iyi koştu bugün. sağlam bir golcüleri olsa, iyi sayılabilecek bir savunma hattıyla beraber, gayet taş bir takım olurlar. bir maçla anlayamayız tabi her şeyi, fazla da atıp tutmayalım.

yarınki ankaraspor-galatasaray maçıyla bitiyor 4. hafta. fener kayıpsız giderken, bizim topçular da artı bir motivasyonla oynayacaktır. ankaraspor’u tam zamanında yakalıyoruz üstelik. gökçek’lerin ankaragücüne çöktüğü dönemde, bazı oyuncuların zehirlenme sebebiyle antrenman eksiği olması rakibi iyice kuvvetsiz kılıyor. dinlenmiş, diri ve istekli bir takım izleyeceğiz muhtemelen yarın bizim cephede. ne olursa olsun, iyi takım ankara, kolay lokma değil çok. zorlamak gerekecektir. bizimkiler de ziyadesiyle zorluyor bu sene.)

teknik direktör değiştirdiği bir sezonda, kendi taraftarının dahi takımını favori göstermediği bir ortamda, yani kimsenin beklemediği bir biçimde şampiyonluğa ulaştı beşiktaş. bunlar şampiyonluğu haketmediğini göstermiyor tabi ki. sonuna kadar hakettiler. en aklı başında oynayan, inancını hiç yitirmeyen taraf olmayı başardılar. zor sınavlardan geçtiler, hiç kolay olmadı fakat ligin sonunu çok güzel getirdiler. çifte kupayla sezonu noktalamak, türkiye’den bir takımın hedefleyebileceği en üst amaçlardan birisidir. galatasaray ve fenerbahçe ile şampiyonluk yaşamış mustafa denizli’nin bir de beşiktaşa gelerek şampiyonluk+türkiye kupası sevinci yaşaması oldukça ilginç. tarihe gemiş oldu böylece denizli. onu ve takımını alkışlamak gerekiyor, rakiplerinin tutunamadığı bir ligde istikrarı yakalayıp sivas tehtidine rağmen, sezonun 2. yarısını olağanüstü oynayarak şampiyon olması her şeyi açıklıyor zaten. fırsatı değerlendirdi, şampiyonlar ligi gibi bir para havuzuna girmeyi başardı. bunlar güzel şeyler tabi. fakat gelecek sezon, iyi bir avrupa macerası yaşamak istiyorlarsa, ligde de hedefi zirveye koyduklarına göre, kesinlikle daha iyi bir kadroya ve daha ileri görüşlü bir yönetime ihtiyaçları var. zamanı değil şimdi tabi, eğlenme zamanı beşiktaş için. tekrar tebrik ediyorum beşiktaş camiasını.

galatasaray beklediğim gibi sezonun en istekli oyununu oynadı sivasa karşı. belki de ligin 2. yarısının hemen başında, sivas’ta başlamıştı galatasaray’ın engellenemez düşüşü. sezon sonunda müthiş bir fırsat geçti galatasaray’ın eline. sivas’ı yenerek 2. olmasını engellemek ve 4. basamağa yükselmek. bir taşla iki kuş. öyle olmadı ama. trabzon evinde 1-0′dan 2-1′e maç vererek hem kendisinin hem de galatasaray’ın planlarını bozmuş oldu. güiza’nın son dakika golü, takımını bir eleme turundan kurtardı. bu golle fenerbahçe sezonu temmuz sonunda, galatasaray ise temmuz ortasında açacak. önemli bir detay bu. trabzon son haftaya taşıdığı umutlarını olmadık biçimde ligin son anlarında yitirdi. sivas yenilmiş olmasına rağmen 2. basamakta yer aldı ve şampiyonlar ligi’ne attı kapağı. işleri zor, değişen statüyle birlikte ön eleme turlarında büyük takımlarla karşılaşma olasılıkları hayli yüksek. yine de kasalarına koyacakları para, onlar açısından önemli bir miktar olacaktır.

ligin  dibine bakınca, konyaspor’un düştüğünü görüyoruz. ilginç oldu biraz konya’nın düşme hikayesi. gençler evinde bir amacı kalmayan kayseri’den 4 yedi. antalya berabere gidiyordu, konyaspor’da golü bulunca 3′lü averaj durumu oluştu ve gençlerbirliği yolcu gibi duruyordu. ancak antalya’nın golü, geçen yıllarda küme düşmelerine sebep olan gençlerbirliği’ni kümede bıraktı. konyaspor 3-0 kazanmasına, gençlerbirliğiyle aynı puanda olmasına rağmen averaj sistemiyle küme düşmüş oldu böylece. o kadrodan ve staddan bir an önce kurtulmalarını diliyorum kendi adıma. belediye takımlarını bir kenara koyarsak ligden düşmesine üzülmeyeceğim ender takımlardan birisiydi konya. hocaları, tribünlerin sahaya uzaklığı, arda’nın o sahada ciddi bir sakatlık yaşaması, uğur uçar’ın futbol hayatının yine bu sahada riske girmesi gibi sebeplerim var. gerçi gençlerbirliği de hiç lige yakışan bir takım değil ama olsun.

galatasaray-beşiktaş serisi beko basketbol liginin en denk eşleşmesi gibi duruyor. efes’in daçka’ya yaptığı acımasızlığı gördükten sonra, fenerbahçe’nin de antalya karşısında zorlanmaması üzerine gs-bjk maçlarının seyir zevki açısından bir adım öne çıkma ihtimali artıyor. telekom da mersin karşısında durumu 2-0 yaparak avantajını sağlamlaştırdı. böylelikle en geç başlayıp yine en geç tamamlanan tur mücadelesi gs-bjk olacak gibi.

normal sezonu galatasaray 4. beşiktaş ise 5. bitirmişti. bu nedenle ilk iki maç ayhan şahenk’te olacak. ilk maç bu akşam 19.30′da. takımlara baktığımızda, galatasaray’ın nispeten daha iyi bir kadrosu olduğunu söyleyebiliriz. fakat normal sezonun son maçlarında, tolliver-hosley transferlerinden sonra, takım kendisini bir türlü toparlayamadı. savunma anlamında büyük sıkıntılar yaşanıyor. sakatlıklar da bu sıkıntıların bir sebebi tabi. belli dönemlerde, çok dar bir rotasyonla maçlara çıkıldı. oyun kurucu bölgesinde atkins’in yetersiz kalması önemli bir dezavantaj. takımı yönlendirme açısından bir katkısı olmadı henüz. bireysel performanslara dayalı bir oyun var. 3 sayı denemeleri bazen haddinden çok daha fazla sayıda gerçekleşiyor.savunma zaten allaha emanet.  takımdaki oyuncu yapısına bağlı biraz da bu. iyi savunmacı diyebileceğimiz birkaç kişi var. takım savunması ligin sonlarına doğru oldukça düşmüş durumda. aslında bu sezon çok fazla birşey beklemek bizlerin hatası olur. ülker sponsorluğunda, aza kanaat eden bir yapı hakim basketbol takımında. hep günü kurtarmaya yönelik işler yapılıyor. en azından birkaç sezonluk yatırımlar yapılsa, belli bir süre zirve hedefi daha geçekçi kılınır. beşiktaş geçilse dahi efes karşısında başarılı olma ihtimali şu an için çok düşük. açıkçası ben bir galatasaraylı olarak, önümüzdeki yılların straejisini merak ediyorum. sezon başı sil baştan yapılıp, aynı senaryo işlenecekse, işimiz zor.

beşiktaş hakkında kapsamlı bir değerlendirme yapamam. ancak, dışarıdan gördüğüm bazı şeyleri yazabilirim. bu yıl beşiktaş için geçen seneye göre düşük beklentiler le geçiyor. ergin ataman ile beraber sağlam bir kadro kurup, iyi bir sezon geçirmişlerdi. fakat, galatasaray gibi onlarda ülker çatısı altında plansız bir şube görüntüsündeler. bütün takımı efes’e kaptırdılar neredeyse. işleri oldukça zor  gs karşısında. takımın, yabancılar dışında en verimli oyuncusu cevher gibi duruyor. oyuncu kalitesi açısından eksik gözükeler bile, sezon içerisinde oynanan 3 maçtan(1 tanesi kupa maçıydı) 2’sini beşiktaş kazandı. galatasaray geçecektir beşiktaş’ı fakat sonrası pek parlak değil.

ligde oynanan beşiktaş fenerbahçe maçı, fenerbahçe açısından beklentileri artırmıştı. fakat beşiktaş’ın üzerinde hissettiği baskı azalınca ve haliyle yapması gerekeni yapıp, hızlı hücumlarla eksik fener savunmasının üstüne gidince, artan bu beklentiler hayal kırıklığına dönüştü fenerbahçe camiası için. alex’in sakatlıktan yeni çıkmış olması ve guiza’nın iki maç iyi oynamasından dolayı semih’in aragones tarafından yedek kulübesine çekilmesi, ligde kazanılan maçın avantajını yok etmeye yetti. ileride top tutamadıkları gibi geri dönmekte de oldukça zorlandı fenerbahçeli futbolcular. halbuki inönü’deki maçta rakip sahada çok iyi paslaşıp, beşiktaş’ın hızlı çıkmasını engellemiş ve savunmadaki eksiklerini örtmüşlerdi.

bu maçın bir diğer dış faktörü de baskının bu kez kupayı 26 yıldır kazanamayan fenerbahçe’de olmasıydı. bir de ilk dakikalarda gol yiyince, iyice baskı altında kaldılar. bu dakikalarda nispeten iyi bir performans ortaya koysalarda, bobo’nun attığı şık gol tüm kontrolü beşiktaş’ın ele geçirmesini sağladı. o noktadan sonra holosko, tello gibi direk kaleye gidebilen adamlar farkı yarattı. bobo’ya da dikkat çekmek gerek. attığı enfes golle maçı koparması bir yana, gününde olduğu zaman holosko’yla birlikte rakipler için ciddi bir tehlike haline gelebiliyor brezilyalı.

gökhan’ı stopere çekip sağ kanadı neredeyse tamamen iptal etti aragones. bu sadece bu maç için yaptığı bir hataydı. sezonun geneline bakarsak, belkide onlarca kritik hata yaptığını görürüz. dışarıdan bakan birisi olarak söyleyebilirimki; artık aragones ile yola devam etmek, fenerbahçe adına daha da geriye gitmek anlamına gelecektir. ne olursa olsun, elinde başarılı bir kadro vardı. fakat gelinen nokta büyük bir hayal kırıklığı fenerbahçe için. aziz yıldrımın “şampiyon olamadı” bahanesiyle zico’yu yolladığını düşününce, aragones’i göndermeme ihtimalinin çok az olduğunu söyleyebiliriz herhalde.

beşiktaş ise sezonu iki kupayla kapatma gibi çok önemli bir durumla karşı karşıya. büyük başarı olacaktır hem lig hem türkiye kupası. herhalde sezon başında beşiktaşlılar da dahil olmak üzere hiç kimse böyle bir durumu tahmin edemezdi. bu yüzden mustafa denizli’nin de hakkını vermek lazım.